ZOFIA NA ŁKOWSKA
Zofia Nałkowska (1884-1954) powieściopisarka, autorka dramatów, publicystka tworzyła na przestrzeni trzech epok literackich: Młodej Polski, dwudziestolecia międzywojennego i w okresie literatury współczesnej. Debiutowała 1898 w roku na łamach „Przeglądu Tygodniowego” jako poetka. W 1906 r. powstała powieść Kobiety. Przeżyciem przełomowym w jej życiu była 1 wojna światowa. W okresie międzywojennym powstały Charaktery (1922), Romans Teresy Hennert (1923), Chaucas (1926), Niedobra miłość (1928), Granica (1935). Prowadziła również intensywną działalność społeczną, polityczną i organizacyjną. W 1920 r. brała udział w organizowaniu Związku Zawodowego Literatów Polskich, pracowała w Biurze Propagandy Zagranicznej przy Prezydium Rządu, a społecznie w Towarzystwie Opieki nad Więźniami. Jako wiceprezes Pen Clubu często wyjeżdżała na kongresy międzynarodowe. Podczas okupacji mieszkała w Warszawie i brała udział w konspiracyjnym życiu literackim. Po wyzwoleniu znalazła się w Krakowie i rozpoczęła działalność w Głównej Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich. Brała udział w posiedzeniu Krajowej Rady Narodowej. Była następnie posłem na sejm. W 1946 r. ukazały się Medaliony. Pozostawiła także obszerne dzienniki prowadzone od 1899 r. do śmierci.