Życiorysy polskich znanych twórców

Poeta, prozaik, dramatopisarz urodził się w Warszawie w 1922 r. i w niej spędził większą część życia. Studia polonistyczne rozpoczął na tajnym Uniwersytecie Warszawskim, kontynuował je po wojnie. Przeżył powstanie warszawskie i opisał je po upływie ćwierć wieku w Pamiętniku z powstania warszawskiego (1970 r.). Po upadku powstania został wywieziony na roboty do Niemiec. Po powrocie pracował dorywczo jako reporter, na poczcie, jako autor tekstów i piosenek dla dzieci. Debiutował dopiero w 1956 r. tomikiem Obroty rzeczy, który od razu przyniósł mu rozgłos. Kolejne tomiki to: Rachunek zachciankowy (1959), Mylne wzruszenia (1961), Było i było (1965), Odczepić się (1978), Oho (1989), tomy prozy: Donosy rzeczywistości (1973), Szumy, zlepy, ciągi (1976), Zawał (1977). Był współtwórcą eksperymentalnego Teatru na Tarczyńskiej (1955-1963), a swoje utwory dramatyczne opublikował w 1973 r. pt. Teatr Osobny.

W swej twórczości Białoszewski konsekwentnie wyraża zainteresowanie rzeczami, krajobrazami i sytuacjami z marginesów kultury oficjalnej. Ceni przedmioty zwykłe, codzienne, stare i kalekie - z nich czyni tematy swych wierszy. Lubi krajobrazy przedmieścia, jarmarku, peryferii wielkiego miasta. Na tym tle przedsta­wia bohatera, którego nie obchodzą sprawy polityczne ani społeczne, ceniącego prywatność i niezależność wobec jakichkolwiek układów. Pisze językiem potocz­nym, wykorzystuje jego niepoprawności, przejęzyczenia, śmieszności do swoistej zabawy słowem. Ze względu na szczególne zwrócenie uwagi na język Białoszew­ski został uznany za jednego z reprezentantów nurtu tzw. poezji lingwistycznej.