CZESŁAW MIŁOSZ
Urodzony 1911 w roku w Szetejniach na Litwie, absolwent wydziału prawa na wileńskim uniwersytecie im. Stefana Batorego, laureat literackiej nagrody Nobla w roku 1980, Czesław Miłosz był przez kilkadziesiąt lat skazany w Polsce na zapomnienie. Jego wierszy nie wolno było nigdzie drukować, jego nazwisko nie mogło być wymieniane w żadnym kontekście. Powodem była decyzja o emigracji, którą Miłosz, zajmujący się obok poezji służbą dyplomatyczną i będący radcą kulturalnym polskich placówek w Nowym Jorku i Paryżu, podjął 1950 w roku. Nie wrócił do kraju, przebywał we Francji (publikując w paryskiej „Kulturze”) oraz w Stanach Zjednoczonych, gdzie wykładał na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley. Dorobek literacki Miłosza jest ogromny i różnorodny. Składają się nań liczne tomy poezji, powieści, eseje oraz przekłady. Już same wiersze świadczą o niezwykłości i doniosłej roli, jaką Miłosz odegrał (i odgrywa) w kształtowaniu się naszej świadomości kulturowej oraz moralno - etycznej. Poezja Czesława Miłosza, oprócz funkcji czysto estetycznych, posiada także wymiar głębszy. Miłosz jest wielkim moralistą. Do najważniejszych jego dzieł można zaliczyć przede wszystkim kolejne tomy poezji, między innymi: Poemat o czasie zastygłym (1933), Ocalenie (1945), poemat Traktat moralny (1948), Światło dzienne (1953), Traktat poetycki (1957), Miasto bez imienia (1969), Gdzie wschodzi słońce i kędy zapada (1980). Miłosz pisze również liczne eseje, z których najbardziej znanymi są: Zniewolony umysł (1953) i Ziemia Ulro (1977). Ważne są powieści Miłosza: Zdobycie władzy i Dolina Issy (obie z 1955). Nie sposób nie wspomnieć o bogatej i różnorodnej działalności Czesława Miłosza w dziedzinie przekładów i prac edytorskich. Między innymi przetłumaczył z hebrajskiego Księgę psalmów i Księgę Hioba, pisma Simone Weil, wiersze Zbigniewa Herberta na język angielski i Walta Whitmana na język polski.